A Selfmindead and The Spirit That Guides Us collaboration: The Oslo Compact

“Vergeet die gladde Amerikaanse metalcore bands, vergeet de hippe trends van dit moment, wij bieden de hardcorefans een cultband uit het verleden: Selfmindead.” Met deze tekst trok Brainstorm Fest gisteravond mijn interesse. Selfmindead, was dat niet die Skandinavische band die ooit met onze Nederlandse The Spirit That Guides Us een split e.p. had opgenomen? Jazeker, in 2001 verscheen deze samenwerking op de e.p. The Oslo Compact. Nu zijn beide bands al een tijdje niet meer actief. Maar speciaal voor hun Nederlandse fanbase komt Selfmindead nog één keer bij elkaar om op te treden op Brainstorm Fest (11 en 12 november, Gigant, Apeldoorn). Dit was voor mij genoeg om The Oslo Compact nog eens uit mijn kast te halen en in de CD speler te stoppen.

Beide bands hebben voor deze split drie nummers ingeleverd en dit netjes over twee helften verdeelt. De eer valt Selfmindead om de e.p. te openen. Dit doen zij gelijk goed met het nummer ‘dirty hands’. Hard en gaotisch knalt de band hun emotionele hardcore door de speakers. Wat gelijk opvalt is de mastering van deze nummers, er is gekozen om veel ruw te laten, een beetje de diy hardcore manier van mastering.  Mede hierdoor is er weinig onderscheid te maken in de eerste twee nummers. Met de herkenbaarheid in de hoge, zingende gitaar, de zware, droge beat en de gillende vocalen volgen ‘dirty hands’ en ‘constant continuation’ elkaar op.

Als afsluiter heeft de band gekozen voor het meer als zeven minuten lange ‘close your eyes (and see for the first time)’. Een nummer met meer body, er word meer op beat gezongen die ook duidelijker herkenbaar in het nummer zit. Veel snelheid wisselingen in dit nummer zorgen ervoor dat het niet voelt als een lang nummer. Maar gelukkig lijkt het ook niet op een paar kleine nummers aan elkaar geplakt maar blijft het één geheel. Bijvoorbeeld op drie en een halve minuut neemt de band ons mee in een stukje hakken en zagen muziek om daarna weer los te barsten in een hoge melodische gitaar. Om daarna langzaam dood te bloeden voor we beginnen aan de Nederlandse helft van deze split.

Er zit duidelijk een verschil in manier van masteren tussen beide bands. Als The Spirit That Guides Us ‘The intolerant truth’ inzet met hun typerende screams/zang.  Waar de zang van Selfmindead enkel uit screams bestaat is het recept van The Spirit That Guides Us toch net iets anders. Natuurlijk zit er de typerende hoge zingende gitaar en de lage scheurende gitaar, de droge drumbeat en het vele bekken werk in. Maar word er meer met melodie en andere instrumenten gespeeld en blijft de zang natuurlijk een unieke combinatie.

De opvallende intro van ‘The spirit anthem – (s. vs e. mix)’ klinkt alsof de band hun drums en gitaar hebben opgenomen in een staalfabriek. Dit nummer lijkt een strijd tussen beide vocalisten te zijn, de een bijna hoog gillend en de ander meer lager screamed. In dit nummer is de bridge ook erg intrigerend. Acapella word een stukje spoken word gedaan. Wat ook opvalt is de piano melody in de achtergrond van het nummer aan het eind.

Met een melodische tokkel intro word de afsluiter van deze spil ingezet genaamd ‘What if oslo really failed’. Met clean vocalen word de luisteraar meegenomen in dit rustigste nummer van de split. De band maakt overduidelijk de keuze om met deze afsluiter een heel andere kant van zichzelf te laten zien. Aangezien beide vocalisten hun stem gebruiken op een manier die mijn moeder meer kan waarderen als de andere nummers op dit album.

Luisterend naar deze split zie ik erg uit naar het optreden van Selfmindead, maar hoop ik misschien nog wel meer dat The Spirit That Guides Us ook nogeens terug komt voor een show.

Bait – Sunburst

Het is al bijna anderhalf jaar geleden dat ik van Smithsfoodgroup de cassette Like Crows van Old Skin kreeg. Deze duurde ongeveer 10 minuten, 10 minuten die ik destijds beschreef als mysterieus en duister. Ik heb hier voor mij nu een LP, Sunburst, liggen van de band Bait. En eigenlijk kan ik hierover hetzelfde zeggen.

Bait beschrijft zichzelf als blackened hardcore, en weet deze sfeer al gelijk vanaf het eerste moment in te zetten. Met een drijvende bas, zingende melodische gitaren en veel bekken werk worden de emotionele screams ondersteund. En die emotie blijf je het hele album door horen. Het tweede nummer, ‘Inner War’ duurt een volle acht minuten, maar dit is geen moment vervelend. Het is een sneller nummer als opener ‘Nihil’, maar met  meerafwisseling in de melodie en strumming van de gitaren. De rust vindende in een duistere gitaar als bridge.

Heel anders zijn titelnummer ‘Sunburst’, wat meer een dragend dreunend nummer is met meerstemmige screams met lange uithalen, en het snelle meer melodische hardcore achtige nummer ‘In The Absence Of Light’ wat zelfs iets weg heeft van de band Gatherer.

Afsluiter Leviathan II is een vervolg op Leviathan van hun debuut album Cursed Among Saints. Leviathan is het melodiste nummer van het album, galmend met zware gitaar op de achtergrond i.p.v. de melodie als achtergrond zoals op de rest van Sunburst.

Sunburst is een album wat je grijpt, mee sleurt in de nacht om daarna onder de indruk weer wakker te worden.

A Treehouse Wait – Interlude

Volkoren heeft in het afgelopen decennium laten zien dat zij erg betrouwbaar zijn als het gaat om muzikale kwaliteit van de artiesten die zij selecteren. En zo ook weer bij de Zweedse band A Treehouse Wait. De band, gevormd rondom zangeres Jenny Wahlstroms, heeft recentelijk hun album Interlude uitgebracht.

De muziek van A Treehouse Wait laat zich niet makkelijk in een categorie zetten, maar valt wel te vangen in een grote groep Scandinavische artiesten. Een erg vergelijkbaar voorbeeld is de IJslandse band Of Monsters And Men.  Single, ‘Faith’, is een hoogstandje op het album. Een goede beat, ondersteund door de melodische instrumenten, begeleiden de krachtige stem van Jenny in een echte powersong. De interlude in het nummer geeft een kleine pauze en een kans om de prachtige unieke stem te bewonderen om daarna weer los te barsten. Een prachtig, krachtig nummer over het behouden van een klein beetje geloof.

Het album bestaat uit een grote variatie in liedjes. Het bijna zomers klinkende ‘Anything’,  de toevoeging van blazers en een mannelijke zangstem in ‘You Of All Friends’ en het op de Bijbel gebaseerde ‘Come All You Thirsty’ zorgen ervoor dat dit 12 liedjes tellende album geen seconde saai is.

Naast ‘Faith’ is ‘I Believe In You’ het opvallendste nummer op de plaat. Hierin ligt de focus, nog meer als in andere nummers, op de melodie en de stem en vervalt de, op de rest van het album typerende, beat. ‘I Believe In You’ is een donder, bijna donderend nummer over vasthoudende liefde.

Na de wat rustigere nummer ‘Someone Is Dancing’ en de titelsong van de voorgaande EP ‘Waves’ bast A Treehouse Wait nog één keer los met hun alternatieve pop op afsluiter ‘A New Heart’ om ons weer achter te laten in een stilte. Een stilte die uitnodigt om het album nog een keer te draaien.

© 2016 Wildchilds

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑